Sen can
O auga escorregaba polas rochas
facendo nacer e mantendo vivas ás plantas que había nelas,
creando unha lagoa á que os lobo se achegaban para beber,
sendo un espello no que o seu fogar se reflectía.
O tronco caído e podre dun carballo
servíalle como asento e cama en ocasións,
e aquel espazo entre as raíces das árbores,
aproveitábao para gardar as súas poucas posesións
( Un pano e
unha cuncha,
onde recibía
as limosnas )
Chegado á cidade,
o lume do noxo prendeu,
nos ollos das persoas,
que, cegas, pensaban que el era distinto.
E chegaba á esquina da rúa,
e a prolongación xacobea da súa man confiada
berraba por un alimento para obter alimento.
Ninguén lle facía caso, e as bágoas de preocupción ( auga )
escorregaban polas súas meixelas ( rochas ),
levándoo de novo ao seu fogar.
(1 votos)
- Inicie sesión o regístrese para enviar comentarios
- Versión para impresora
Comentarios y análisis
1 comentario enviadoSen can pero con voz e con alma.
Saudos.